امروزه نیروی انسانی ماهر و خودکفا به عنوان مهمترین عامل پویایی اجتماعی تحول و پیشرفته شناخته شده است.

نیروی متخصص که امروزه به حق، سرمایه انسانی خوانده میشود مانند هرنوع سرمایه دیگر، عنصری گرانبهاست که با صرف سرمایه‌های انسانی، فیزیکی، منابع مالی قابل توجه و با تلاش و کوشش فراهم میشود.

بنابراین هم چون سایر منابع ارزشمند نباید خارج از سیستم قرارگرفته و بیکار بماند.

در این میان به کارگیری عناصر خلاقیت، فرآوری و کار افرینی به عنوان ویژگی اصلی این نیروهای متخصص به ضرورتی اجتناب ناپذیر مبدل گردیده است.

چرا که اگر نظام پیشنهادات در کشورها، سازمانها و مراکز صنعتی از تفکر خلاق و نوآور استفاده نماید دسترسی به اهداف و آرمان‌های مربوطه بسیار اسانتر خواهد گشت.

سرمایه انسانی جز دارایی‌های هوشمند و بزرگترین سرمایه هر سازمانی است.

سازمانها به سرمایه‌های خود با توجه به دانش، شایستگی و قابلیتهای ان‌ها به عنوان یک مزیت رقابتی نظر دارند.

بنابراین به عهده مدیران است تا قدرت عظیم نهفته استعدادهای انسانی سازمان خود را شناخته، به شوق اورده و از آن استفاده بهینه نمایند.

اما گاهی اوقات دیده میشود که برخی از مدیران به دلیل‌عدم دانش کافی در خصوص ضرورت منابع انسانی در سازمان، به این امر بها نداده و سازمان را تا حد زیادی از رسیدن به اهدافش دور نگه میدارند.