به گزارش سرویس انرژی «فراز انرژی»، سیداسماعیل حسینی در گفت‌وگو با شانا اعلام کرد که سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) در سال ۱۹۶۰ با هدف هماهنگی میان تولیدکنندگان و افزایش قدرت چانه‌زنی آن‌ها در برابر شرکت‌های بزرگ نفتی تأسیس شد. وی تصریح کرد که تصمیم‌های این سازمان هنوز از سوی بازارها، دولت‌ها، شرکت‌های انرژی و سرمایه‌گذاران با دقت رصد می‌شود.

این نماینده مجلس با اشاره به تحولات ساختاری بازار نفت گفت که ظهور تولیدکنندگان بزرگ خارج از اوپک — به‌ویژه رشد تولید نفت شیل آمریکا — در کنار سیاست‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، خودروهای برقی، بهره‌وری انرژی و تحولات ژئوپلیتیک، دامنه اثرگذاری اوپک را محدودتر کرده است.

اوپک‌پلاس؛ پاسخ ساختاری به واقعیت جدید بازار

حسینی شکل‌گیری اوپک‌پلاس را پاسخی ساختاری به این واقعیت دانست که دیگر نمی‌توان بدون هماهنگی تولیدکنندگان بزرگ خارج از سازمان، عرضه بازار را مدیریت کرد. وی گفت میزان تأثیرگذاری اوپک به شرایط عرضه و تقاضا، میزان پایبندی اعضا به توافق‌ها و رفتار بازیگران مستقل بستگی دارد.

نفت همچنان پرقدرت؛ اما نه برای همیشه

این عضو کمیسیون انرژی مجلس با اشاره به نقش نفت در بحران‌های بزرگ — از جمله بحران ۱۹۷۳ و جنگ روسیه و اوکراین — تأکید کرد که نفت تنها یک کالای صنعتی نیست و مستقیماً بر تورم، سیاست خارجی و امنیت ملی کشورها اثر می‌گذارد. در عین حال، وی جهان را در مسیر تغییر سبد انرژی به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر دانست که آینده بلندمدت اوپک را با تغییر مواجه خواهد کرد.

هدف منطقی؛ قیمت باثبات، نه بالاترین قیمت

حسینی تأکید کرد هدف کشورهای عضو اوپک نباید رسیدن به بالاترین قیمت ممکن باشد، بلکه دستیابی به قیمتی باثبات، قابل پیش‌بینی و سازگار با سرمایه‌گذاری بلندمدت در صنعت نفت هدف منطقی‌تری است. وی درباره ایران نیز افزود که درآمد نفت باید علاوه بر تأمین بودجه جاری، برای حفظ ظرفیت تولید، توسعه میدان‌های نفتی و ایجاد زیرساخت‌های اقتصادی به‌کار گرفته شود.

اوپک پس از شش دهه هنوز بازیگری است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت، اما قدرتش دیگر انحصاری نیست. در دنیایی که بازار نفت چندقطبی‌تر شده و انرژی‌های تجدیدپذیر سهم بیشتری می‌گیرند، کشورهای تولیدکننده‌ای که بتوانند درآمد نفت را به توسعه زیرساختی تبدیل کنند، آسیب‌پذیری خود را کاهش خواهند داد.