قبلاً هشدار داده بودیم که «مدیریت ⁧‫تنگه هرمز‬⁩» به‌تنهایی یک مزیت راهبردی پایدار نیست؛ زیرا با افزایش ریسک این گذرگاه، کشورهای منطقه نیز با توسعه خطوط لوله، پایانه‌های صادراتی و زیرساخت‌های ذخیره‌سازی، وابستگی خود را کاهش می‌دهند.

‏گزارش سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ ⁧‫آرامکو‬⁩ نیز قابل تأمل است؛ این شرکت با وجود بحران هرمز و حملات اخیر، ۳۲.۷ میلیارد دلار سود خالص (رشد ۴۴ درصدی) و ۱۳۹.۱ میلیارد دلار درآمد (رشد ۲۸ درصدی) ثبت کرده و اعلام می‌کند این رخدادها اثر بااهمیتی بر تولید، صادرات، پروژه‌ها و وضعیت مالی آن نداشته است.

‏دو پرسش باقی می‌ماند؛ اینکه آیا صنایع نفت، گاز و پتروشیمی ایران نیز پس از حملات اخیر توانسته‌اند همین سطح از تاب‌آوری عملیاتی و مالی را حفظ کنند؟ و اگر رقبا وابستگی خود به هرمز را کاهش می‌دهند، آیا زمان بازنگری در راهبرد «مدیریت تنگه هرمز» و تعریف اهرم‌های مؤثرتر برای حفظ بازدارندگی فرا نرسیده است؟