به گزارش سرویس بین‌الملل «فراز انرژی» از Reuters، شورای هیدروژن در گزارش «Global Hydrogen Compass ۲۰۲۶» اعلام کرد دولت‌ها در کنار اهداف کربن‌زدایی، هیدروژن پاک را به‌عنوان ابزاری برای تقویت امنیت انرژی و توسعه صنعتی در نظر گرفته‌اند.

این گزارش هم‌زمان با نشست وزیران انرژی هیدروژن در توکیو منتشر شده است. براساس داده‌های شورای هیدروژن، حدود ۹۰ درصد پروژه‌های مشمول این سرمایه‌گذاری یا وارد مرحله ساخت شده‌اند یا اکنون در حال بهره‌برداری هستند.

این آمار، سرمایه‌گذاری‌های اعلام‌شده‌ای را پوشش می‌دهد که به مرحله تعهد رسیده‌اند؛ بنابراین نباید آن را با کل ارزش طرح‌های پیشنهادی و پروژه‌هایی که هنوز تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری نگرفته‌اند، یکسان دانست.

چین صاحب بیش از نیمی از ظرفیت هیدروژن تجدیدپذیر

چین بیش از نیمی از ظرفیت جهانی متعهدشده برای تولید هیدروژن تجدیدپذیر را در اختیار دارد. اروپا از نظر حجم سرمایه‌گذاری در رتبه دوم قرار گرفته و آمریکا در توسعه هیدروژن کم‌کربن پیشتاز است.

برتری مناطق مختلف، تفاوت راهبردهای آنها را نشان می‌دهد. چین بر افزایش ظرفیت تولید هیدروژن با استفاده از برق تجدیدپذیر تمرکز کرده، در حالی که بخش مهمی از پروژه‌های آمریکا بر تولید هیدروژن کم‌کربن و مدیریت انتشار دی‌اکسیدکربن استوار است.

تقاضای هیدروژن تا سال ۲۰۳۰ چقدر خواهد بود؟

شورای هیدروژن برآورد کرده است سیاست‌هایی که اکنون به اجرا درآمده‌اند، می‌توانند تا سال ۲۰۳۰ زمینه مصرف سالانه حدود ۶ میلیون تن هیدروژن را فراهم کنند.

اجرای کامل سیاست‌ها و مشوق‌های موجود نیز می‌تواند پنج میلیون تن دیگر به تقاضای سالانه اضافه کند. در این سناریو، مجموع تقاضای تحت حمایت سیاست‌های دولتی تا پایان دهه به حدود ۱۱ میلیون تن در سال خواهد رسید.

هزینه بالا همچنان مانع توسعه پروژه‌هاست

عبور سرمایه‌گذاری از مرز ۱۳۰ میلیارد دلار به معنای رفع موانع اقتصادی صنعت هیدروژن نیست. هزینه بالای تولید و تقاضای ضعیف باعث شده شماری از توسعه‌دهندگان، سرمایه‌گذاری‌های خود در هیدروژن سبز را کاهش دهند یا برخی پروژه‌ها را کنار بگذارند.

صنایعی مانند فولادسازی و حمل‌ونقل مسافت‌طولانی، از مصرف‌کنندگان اصلی بالقوه هیدروژن پاک شناخته می‌شوند؛ زیرا برقی‌سازی مستقیم آنها دشوار است. با این حال، اختلاف قیمت هیدروژن پاک با سوخت‌های متعارف موجب شده انتقال این صنایع به سوخت کم‌کربن برای بسیاری از شرکت‌ها از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه نباشد.

افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت عرضه انرژی، محرک تازه‌ای برای سرمایه‌گذاری ایجاد کرده است؛ اما تبدیل ظرفیت‌های در حال ساخت به بازار پایدار، به قراردادهای خرید بلندمدت، زیرساخت انتقال و ذخیره‌سازی و کاهش هزینه تولید وابسته خواهد بود.