خلاصه ای از مصاحبه ی جذاب و خواندنی امیر مقیسه مدیر سرمایه‌گذاری و کسب‌وکار شرکت ملی نفت ایران با ماهنامه دنیای انرژی:

در سال‌های اخیر، بنزین به عنوان یکی از کلیدی‌ترین فرآورده‌های نفتی در اقتصاد ایران، نه تنها نقش محوری در حمل‌ونقل ایفا کرده، بلکه به منبعی برای تنش‌های اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده است.

مقایسه «قانون بودجه ۱۴۰۴» با «لایحه بودجه ۱۴۰۵» نشان می‌دهد که نظام حکمرانی انرژی کشور در آستانه یک گذار اجباری اما تعیین‌کننده قرار گرفته است.

​صنعت پتروشیمی ایران از ۱۳۹۹ تا امروز، ثابت کرده که می‌تواند در برابر تحریم‌ها قد علم کند و بیش از ۳۰ تا ۴۰ درصد درآمد ارزی کشور را تامین کند. اما برای آینده، ما نیازمند یک بازنگری اساسی هستیم.

بازگشت ارز خارجی حاصل از صادرات نفت بر عهده کیست ؟ وزارت نفت یا بانک مرکزی ؟؟

یک ‌سال پیش، وقتی مسئولیت مدیریت پتروشیمی «نوری» را پذیرفتم، سه واژه برای من قطعی و غیرقابل مذاکره بود:«نوآوری، ساخت داخل و سرآمدی پایدار.»

به نظر می رسد اقدام هایی مانند راه اندازی پویش کاهش مصرف گاز اگرچه ارزشمند می باشد ولی شرایط موجود کار را به جایی رسانده که کارآیی آن به اندازه یک قرص مسکن نیز تاثیر گذاری ندارد.

در دو دهه اخیر، شرق آسیا قدم به قدم به یکی از متراکم‌ترین مناطق جهان از نظر حضور نظامی، رقابت تسلیحاتی و تنش‌های هویتی تبدیل شده است. در مرکز این تحولات، چینِ در حال صعود و ژاپنِ در حال بازتعریف نقش امنیتی خود قرار دارند، دو قدرتی که تاریخ پرتنش، اقتصاد عمیقا درهم‌تنیده و محیط امنیتی شکننده‌ای آنها را به‌هم گره زده است.

صنایع دریامحور پتروشیمی به‌عنوان موتور محرک اقتصاد ملی و نقطه اتصال زنجیره ارزش انرژی به بازارهای جهانی، جایگاهی راهبردی دارند.

در حالی که سال‌هاست تصویر غالب از ⁧‫قاچاق سوخت‬⁩، به استان‌های مرزی و وانت‌ها و لنج‌ها گره خورده، اظهارات سخنگوی قوه قضائیه ناگهان این روایت آشنا را برهم می‌زند. پرونده‌ای که اخیراً فاش شده، نشان می‌دهد یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های قاچاق سوخت، نه در حاشیه کشور، بلکه در دل تهران و درست زیر دماغ پایتخت فعال بوده است.