به گزارش «فراز انرژی»، شورای اقتصاد در جلسه روز دوشنبه ۱۹ مرداد به ریاست محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور، طرح فشارافزایی پارس جنوبی را تصویب کرد. هدف اصلی این طرح، نگهداشت ظرفیت برداشت گاز و میعانات گازی از میدانی است که بخش اصلی گاز مصرفی ایران را تأمین می‌کند.

محسن پاک‌نژاد، وزیر نفت نیز پس از این جلسه اعلام کرد وزارت نفت با همکاری سازمان برنامه و بودجه و دیگر دستگاه‌های اجرایی برای تصویب طرح در چارچوب مورد قبول شورای اقتصاد تلاش کرده است.

قراردادها امضا شده بود؛ مصوبه شورای اقتصاد هنوز باقی مانده بود

اهمیت تصمیم امروز زمانی روشن‌تر می‌شود که به سابقه پروژه بازگردیم. قراردادهای اصلی طرح فشارافزایی پارس جنوبی در اسفند ۱۴۰۳ با پیمانکاران ایرانی امضا شد و وزارت نفت در آن مقطع، سرمایه مورد نیاز اجرای کل پروژه را حدود ۱۷ میلیارد دلار برآورد کرده بود.

برنامه فشارافزایی، پارس جنوبی را به چند هاب تقسیم کرده و اجرای بخش‌های مختلف آن میان مجموعه‌های داخلی توزیع شده است. برای نمونه، ارزش قرارداد هاب چهارم که به گروه مپنا سپرده شده، حدود ۲ میلیارد و ۳۶۷ میلیون دلار اعلام شده است.

با وجود امضای قراردادها، تصویب طرح در شورای اقتصاد یکی از حلقه‌های تصمیم‌گیری کلان پروژه باقی مانده بود. مصوبه ۱۹ مرداد از این منظر، پروژه را از مرحله قرارداد و طراحی به سمت تعیین تکلیف سازوکارهای اجرایی و مالی سوق می‌دهد.

چرا پارس جنوبی به فشارافزایی نیاز دارد؟

پارس جنوبی پس از بیش از دو دهه تولید مستمر وارد دوره افت طبیعی فشار مخزن شده است. با کاهش فشار، انتقال گاز از مخزن به تأسیسات سطحی دشوارتر می‌شود و بدون نصب تجهیزات تقویت فشار، حفظ سطح کنونی برداشت در سال‌های آینده امکان‌پذیر نخواهد بود.

وزیر نفت پیش‌تر هشدار داده بود که برآوردهای فنی از آغاز کاهش بخشی از تولید میدان در سال‌های پیش‌رو حکایت دارد. این مسئله برای شبکه انرژی ایران حساس‌تر از یک افت تولید معمولی است؛ زیرا پارس جنوبی حدود ۷۰ درصد گاز کشور را تأمین می‌کند و کاهش برداشت از آن مستقیماً بر سوخت نیروگاه‌ها، مصرف خانگی و خوراک صنایع و پتروشیمی‌ها اثر می‌گذارد.

چه تأسیساتی در دریا ساخته می‌شود؟

بر اساس طرح مصوب، مجموعه‌های فشارافزایی پارس جنوبی تنها شامل نصب چند کمپرسور نخواهد بود. ساخت سکوهای تقویت فشار، سکوهای تولید برق، سکوهای اقامتی کارکنان، سکوهای مشعل و خطوط لوله و تجهیزات دریایی مرتبط در برنامه قرار دارد.

در کنار راهکار بلندمدت فراساحلی، اجرای راهکارهای کوتاه‌مدت نیز آغاز شده است. در هاب یک، برنامه نصب ۹ کمپرسور با ظرفیت هرکدام ۳۳۳ میلیون فوت‌مکعب استاندارد در روز در پالایشگاه خشکی فاز ۱۲ در دستور کار قرار گرفته تا پیش از تکمیل تأسیسات اصلی دریایی، بخشی از آثار افت فشار کنترل شود.

تصویب شورای اقتصاد بنابراین پایان مسیر فشارافزایی نیست؛ اکنون مهم‌ترین متغیر، سرعت تبدیل این مصوبه و قراردادهای امضاشده به تأمین مالی، ساخت تجهیزات و نصب تأسیسات است. تأخیر در این مرحله مستقیماً با میزان گازی گره خورده که ایران در سال‌های آینده قادر خواهد بود از پارس جنوبی برداشت کند.