گویان به موتور سودآوری ExxonMobil تبدیل شد؛ سهم ۱۵ درصدی از درآمد عملیاتی غول نفتی آمریکا

به گزارش سرویس بین‌الملل «فراز انرژی» از The New York Times، کشف ذخایر نفتی در آب‌های گویان در سال ۲۰۱۵، این کشور را از اقتصادی کوچک و وابسته به بخش‌های سنتی به یکی از تولیدکنندگان جدید نفت جهان تبدیل کرده است.

تولید نفت گویان اکنون به حدود ۹۰۰ هزار بشکه در روز رسیده و این کشور نزدیک به یک درصد از نفت جهان را تأمین می‌کند. بخش عمده تولید از میدان‌های فراساحلی تحت مدیریت ExxonMobil به دست می‌آید.

نفت گویان به بازارهای اروپا و آسیا رسید

افزایش تولید نفت گویان در شرایطی رخ داده که جنگ ایران، محدودیت صادرات نفت خاورمیانه و اختلال در مسیرهای کشتیرانی، خریداران جهانی را به جست‌وجوی منابع جایگزین سوق داده است.

براساس داده‌های Kpler که The New York Times به آن استناد کرده، بخش قابل‌توجهی از نفت گویان به اروپا صادر می‌شود و بخشی از نفت روسیه را که پیش‌تر وارد این بازار می‌شد، جایگزین کرده است.

در جریان جنگ ایران نیز صادرات نفت گویان به بازارهای آسیایی افزایش یافته است. موقعیت این کشور در ساحل اقیانوس اطلس به خریداران امکان می‌دهد بدون وابستگی به مسیرهای پرریسک خاورمیانه، بخشی از نیاز خود را از آمریکای جنوبی تأمین کنند.

سهم ۱۵ درصدی گویان از درآمد عملیاتی ExxonMobil

توسعه فعالیت‌های فراساحلی در گویان، برای ExxonMobil نیز اهمیت مالی فزاینده‌ای پیدا کرده است.

براساس برآورد منتشرشده در گزارش The New York Times، پروژه‌های نفتی گویان در سال گذشته حدود ۱۵ درصد از درآمد عملیاتی ExxonMobil را تأمین کرده‌اند.

رشد تولید این کشور به افزایش مجموع تولید نفت و گاز ExxonMobil به بالاترین سطح در بیش از ۴۰ سال گذشته کمک کرده است.

یکی از تأسیسات اصلی تولید نفت این شرکت، شناور فراساحلی One Guyana است که در آب‌های عمیق اقیانوس اطلس فعالیت می‌کند. بیش از ۱۶۰ نفر در این مجموعه در شیفت‌های ۱۲ساعته مشغول کار هستند.

تولید نفت در چنین تأسیساتی پس از استخراج از بستر دریا، فرآورش و ذخیره‌سازی می‌شود و سپس محموله‌ها برای انتقال به بازارهای جهانی در اختیار نفتکش‌ها قرار می‌گیرند.

انتقاد از سهم ۱۴.۵ درصدی گویان در قراردادهای نفتی

با افزایش تولید و درآمدهای نفتی، انتقادهایی درباره سهم دولت گویان از منافع پروژه‌های تحت مدیریت ExxonMobil مطرح شده است.

توماس سینگ، اقتصاددان دانشگاه گویان، در گفت‌وگو با The New York Times از سهم ۱۴.۵ درصدی این کشور در قراردادهای مورد اشاره انتقاد کرده و آن را در مقایسه با سهم برخی دیگر از کشورهای تولیدکننده نفت، پایین دانسته است.

منتقدان معتقدند قراردادهای اولیه در دوره‌ای امضا شده‌اند که ذخایر نفتی گویان هنوز به‌طور کامل شناخته نشده بود و دولت این کشور از قدرت چانه‌زنی محدودی برخوردار بود.

در مقابل، توسعه سریع میدان‌ها و افزایش ظرفیت تولید، درآمدهای قابل‌توجهی برای دولت ایجاد کرده و اقتصاد گویان را در مسیر رشد قرار داده است.

رقم ۱۴.۵ درصد مربوط به سهم مورد اشاره در قراردادهای بررسی‌شده در گزارش است و نباید آن را سهم دولت از تمام پروژه‌های نفتی گویان دانست.

اختلاف مرزی با ونزوئلا؛ مانع توسعه برخی مناطق نفتی

یکی از مهم‌ترین ریسک‌های پیش‌روی ExxonMobil، اختلاف ارضی گویان و ونزوئلا بر سر منطقه اسکیبو است.

ونزوئلا نسبت به بخش بزرگی از سرزمین گویان ادعای مالکیت دارد و اختلاف دو کشور پس از کشف ذخایر نفتی در آب‌های مجاور این منطقه شدت گرفته است.

این مناقشه، فعالیت اکتشافی ExxonMobil و شرکای آن را در بعضی مناطق محدود کرده است. هم‌زمان، اختلافات سیاسی داخلی گویان درباره مدیریت درآمدهای نفتی، تقسیم منافع و نحوه اجرای قراردادها نیز بر فضای سرمایه‌گذاری اثر می‌گذارد.

گویان اکنون هم‌زمان با بهره‌برداری از رشد تولید نفت، با مسئله مدیریت درآمدهای حاصل از منابع طبیعی، توسعه زیرساخت‌های عمومی و تعیین تکلیف اختلافات مرزی روبه‌رو است.